Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Проснитесь и посмотрите в окно!

του Αλέξη Μαντά

Όλοι από τον χειμώνα μέχρι και σήμερα, με μεγάλη ανυπομονησία, περιμέναμε και άκομα περιμένουμε αυτόν τον Ρώσο που θα έρθει το καλοκαίρι και θα μας σώσει από την οικονομική μας δυσχέρεια και θα βάλει φαγητό στο τραπέζι μας. Αυτή και την προηγούμενη χρονιά όλοι μάθαμε λίγα Ρώσικα… αλλάξαμε τα μενού των εστιατορίων μας… καρφώσαμε ταμπέλες παντού γεμάτες  γράμματα από το κυριλλικό αλφάβητο, μόνο και μόνο για να καταφέρουμε να πάρουμε από τον Ρώσο δύο φράγκα για να ζήσουμε. Τι θα γίνει του χρόνου πάλι; Μπορεί του χρόνου να έρθουν Κινέζοι… Ιάπωνες… Ινδοί… ακόμα και Αφρικάνοι! Είμαστε έτοιμοι να μάθουμε και αφρικάνικα για αυτά τα δύο φράγκα;

Μήπως τελικά έχουμε ξεφύγει τελείως από την πραγματικότητα και ζούμε σε ένα κόσμο του δίφραγκου και της κακομοιριάς που κάθε χρόνο αυτό τελικά που μας ικανοποιεί είναι να δούμε τα νούμερα του τουρισμού να ανεβαίνουν ώστε να καταφέρουμε να ζητιανέψουμε κάτι ακόμα από αυτόν τον Ρώσο… τον Γερμανό ή τον Αμερικάνο; Μήπως τελικά έχουμε τυφλωθεί και δεν βλέπουμε τι έχουμε γύρω μας και τι βρίσκεται στην μεγαλύτερη εικόνα; Μήπως τελικά είμαστε τόσο απαίδευτοι που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε βασικούς κανόνες της οικονομίας, του πολιτισμού και της κοινωνίας, και μας μοιάζουν όλα σαν το άγνωστο άπειρο του σύμπαντος;

Τα πράγματα είναι πιο απλά μερικές φορές και δεν μένει παρά να αναρωτηθούμε… Για ποιο λόγο αφού έχουμε τόσο τουρισμό, ζούμε ακόμα μια οικονομική κρίση; Για ποιο λόγο δεν αναπτύσεται η τοπική οικονομία ώστε όλοι να ζούμε καλύτερα; Η απάντηση είναι απλή όσο απλή είναι και η άφιξη ενός τουρίστα στα μέρη μας.


Οι αφίξεις των τουριστών μπορεί να αυξάνονται αλλά δυστυχώς η πλειοψηφία των τουριστών επιλέγει πακέτα διακοπών (all inclusive) με τα οποία πληρώνει μαζεμένα την πτήση του, το ξενοδοχείο του και το φαγητό του. Αυτός ο τουρίστας δεν έχει κανένα λόγο να βγει από το ξενοδοχείο του και να ξοδέψει επιπλέον χρήματα σε ταβέρνες, μαγαζιά και άλλες επιχειρήσεις. 

Αυτό βέβαια δεν είναι το μόνο πρόβλημα στον τόπο μας. Το βασικότερο πρόβλημα είναι η πολιτική που έχουμε επιλέξει ή όχι, αλλά και ο τρόπος που έχουμε σχεδιάσει ή μας σχεδιάζουν την «ανάπτυξη». Όταν καταφθάνουν αυτοί οι χιλάδες τουρίστες στον παράδεισο που είναι ο τόπος μας αλλά που δεν το αναγνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι, τότε αρχίζουν και καταναλώνουν. Είτε είναι στο εστιατόριο του ξενοδοχείου τους, στην τουαλέτα του ξενοδοχείου τους είτε σπάνια έξω από το ξενοδοχείο τους σε μια βόλτα στα αξιοθέατα... καταναλώνουν κατά πλειοψηφία και χωρίς να το γνωρίζουν.... λεμόνια Αργεντινής, μπανάνες Βραζιλίας, σκόρδα Κίνας, χειροποίητες Γαλλικές βάφλες, αρνάκι Νέας Ζηλανδίας, χταποδάκι Μαρόκου, βούτυρο Ολλανδίας, σαπούνι Ιταλίας, σαμπουάν Γερμανίας, βότανα Βουλγαρίας, και πολλά άλλα προϊόντα αγνώστου προέλευσης.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πολύ απλά ότι ο τουρισμός που μας επισκέπτεται δεν έχει κανένα όφελος στην τοπική οικονομία που θα έπρεπε να πηγάζει κυρίως από τον πρωτογενή τομέα. Αυτό που καταφέραμε τόσο καιρό έως και σήμερα είναι να γίνουμε μια χώρα υπηρεσιών. Δηλαδή το μόνο που προσφέρουμε σε ένα τουρίστα καταλήγει να είναι μια υπηρεσία και όχι ένα προϊόν που κατάγεται και παράγεται στον τόπο μας. Καταργήσαμε εντελώς τον πρωτογενή τομέα μέσα στον όρο «ανάπτυξη» που μας πλάσαραν. Δυστυχώς το αποτέλεσμα σε αυτό είναι το ξεπούλημα... εφόσον δεν παράγουμε πλέον ώστε να στηρίζουμε την τοπική οικονομία αλλά παράγουμε για να ξεπουλάμε σε άλλες χώρες το τοπικό προϊόν που είναι τόσο διάσημο και αξιοζήλευτο σε όλο τον κόσμο, κι όμως εμείς επιλέγουμε να το υποβαθμίζουμε.

Πολλοί είναι οι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτό το ξεπούλημα και κυρίως είναι πολιτικοί. Καθημερινά ακούμε υποσχέσεις και δεσμέυσεις από πολιτικους για αύξηση του τουρισμού, για επενδύσεις και σχέδια προώθησης των τοπικών προϊόντων. Τι να τα κάνουμε όλα αυτά όταν προτεραιότητα δεν μπαίνει η ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα; Πώς θα ωφεληθούμε εάν οι ίδιοι δεν καταναλώνουμε και δεν στηρίζουμε τα τοπικά προϊόντα αλλά επιλέγουμε τα φτηνά και αμφιβόλου ποιότητας; Πως θα ωφεληθούμε εάν ο «all inclusive» τουρίστας τρώει στο ξενοδοχείο του γερμανικά και κινέζικα προϊόντα; Πως θα ωφεληθούμε σαν τοπική κοινωνία όταν ο τουρίστας αγοράζει σουβενίρ “made in taiwan”;

Τα υλικά τα έχουμε για να φτιάξουμε ότι θέλουμε και πολλά προϊόντα υπάρχουν ήδη από μικρούς και μεγάλους ντόπιους παραγωγούς. Απο το πιο συνηθισμένο και διάσημο προϊόν μας που είναι το ελαιόλαδο, εαν καταφέρουμε να το προστατέψουμε και να του δώσουμε την αξία που του αναλογεί, άμεσα θα ωφεληθεί όλη η τοπική οικονομία. Αυτό το κορυφαίο ελαιόλαδο δυστυχώς σήμερα πωλείται για 2,50 ευρώ και καταλήγει να αναμιγνύεται με λάδια κατώτερης ποιότητας για να πωληθεί μετέπειτα για 30ευρώ! 
Ο τόπος μας πουλάει μόνος του και αυτό δεν είναι μόνο προϊόντα αλλά και φυσική ομορφιά. Μια μοναδική ομορφιά που μπορεί να μας προσφέρει αγαθά όλο το χρόνο. Δεν έχουμε ανάγκη να ζητιανέψουμε απο κανένα και να ζηλέψουμε τίποτα από κανένα. Εαν λειτουργήσουμε με βάση την βιωσιμότητα, το μεράκι αλλά και με αξιοπρέπεια για τον τόπο και τους εαυτούς μας μπορούμε να επιβιώσουμε οποιαδήποτε κρίση και να ζήσουμε περήφανοι.

Όλα είναι στο χέρι μας να πιέσουμε, να συνεργαστούμε και κοιτάξουμε στο μέλλον, ώστε να καταφέρουμε να αναδείξουμε τον πρωτογενή μας τομέα. Ας επενδύσουμε σε αυτό αντί για ακόμα περισσότερα μεγαλοξενοδοχεία και ακόμα περισσότερες εισαγωγές. Άλλες χώρες ήδη το εφαρμόζουν.. πρώτα ο αγρότης και μετά ο τουρίστας, γιατί μόνο έτσι θα επιβιώσουμε όσο και αν πιστεύετε το αντίθετο.

Το πρώτο χέρι που μπορεί να σπρώξει σε αυτή την κατεύθυνση είναι αυτό των δημάρχων και των εκλεκτών. Αντί να κοιτάνε τον μαστό της κατσίκας ας κάτσουν να τον αρμέξουν!
Оставьте окно открытым!

Αλέξης Μαντάς

Υ.Σ.: Για όσους δεν έμαθαν Ρώσικα ακόμα.... ο τίτλος του άρθρου είναι: «Ξυπνήστε και ανοίξτε το παράθυρο!», και για το κλείσιμο... «Αφήστε το παράθυρο ανοικτό!».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου