Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Ένεση αδρεναλίνης σε μια κλινικά νεκρή κυβέρνηση


Τι επιδιώκουν Σαμαράς και Βενιζέλος με την απόφασή τους να ζητήσουν ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή;

Πρώτα απ’ όλα, θέλουν να δώσουν τέλος στην κατάσταση διάλυσης του κυβερνητικού στρατοπέδου που είχε προκαλέσει η συνεχής εκλογολογία. Με υπουργούς και βουλευτές να έχουν ξεκινήσει κανονικά προεκλογική εκστρατεία, πράγμα που στη μνημονιακή εποχή μεταφράζεται σε αλληλοκαρφώματα και αποστάσεις από την κυβερνητική πολιτική, καθώς και με την αυξανόμενη ένταση μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οι κυβερνητικές λειτουργίες τελούσαν υπό καθεστώς αναστολής. Με την ψήφο εμπιστοσύνης Σαμαράς και Βενιζέλος επιδιώκουν να αναστείλουν για κάποιο διάστημα την εκλογολογία, για να μπορέσει να δουλέψει στοιχειωδώς το κυβερνητικό σχήμα.

Η συζήτηση περί πρόωρων εκλογών, που κυριάρχησε τις τελευταίες μέρες, κάθε άλλο παρά εικοτολογία μπορεί να χαρακτηριστεί. Η πιθανότητα των πρόωρων εκλογών συζητήθηκε σοβαρά στα κυβερνητικά επιτελεία. Τελικά έγινε η επιλογή να κριθεί το θέμα της προεδρικής εκλογής τον Φλεβάρη. Προφανώς εκτιμήθηκε ότι υπάρχουν ακόμα πιθανότητες να βρεθούν οι απαιτούμενοι 180 βουλευτές –που μέχρι τώρα δεν έχουν βρεθεί και δύσκολα θα βρεθούν μετά την άρνηση Κουβέλη. Με την ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση αγοράζει πολιτικό χρόνο μέχρι τον Φλεβάρη.

Στην ψηφοφορία του Σαββάτου επιδιώκεται επίσης να καταγραφούν οι «πολιτικές υπεραξίες» (για να δανειστούμε έναν όρο του χρηματιστηρίου) της επιχείρησης ανεύρεσης «προθύμων» για την προεδρική εκλογή. Είναι, δηλαδή, πολύ πιθανό να δούμε ανεξάρτητους βουλευτές να ψηφίζουν υπέρ της κυβέρνησης, κάτι που θα δώσει την ευκαιρία στους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς του Μαξίμου να προβάλουν τον ισχυρισμό ότι η κυβέρνηση ισχυροποιείται. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η στάση που θα κρατήσουν ο Σπύρος Λυκούδης και οι προσκείμενοι στο Ποτάμι βουλευτές, Τατσόπουλος και Ψαριανός.

Τέλος, Σαμαράς και Βενιζέλος επιδιώκουν διά της ψήφου εμπιστοσύνης να ενισχύσουν τη θέση τους απέναντι στην τρόικα, με σκοπό να πετύχουν την αναβολή, για μετά την προεδρική εκλογή, της απελευθέρωσης των απολύσεων καθώς και των αλλαγών στο ασφαλιστικό (μείωση συντάξεων, ενοποίηση ταμείων). Χωρίς νέα βαριά αντιλαϊκά μέτρα οι επικεφαλής της κυβέρνησης πιστεύουν ότι αυξάνονται οι (λίγες αυτή τη στιγμή) πιθανότητες να βρεθούν οι 180 βουλευτές για να ψηφίσουν το νέο πρόεδρο.

Το μείζον πρόβλημα, όμως, για την κυβέρνηση είναι ότι οι τακτικοί ελιγμοί δεν μπορούν να την βγάλουν από το στρατηγικό τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει. Στρατηγικό τέλμα που έχει να κάνει με τη βύθιση της πλειονότητας της κοινωνίας στη φτώχεια και την ανεργία, καθώς και με την αδυναμία της οικονομίας, όσο τελεί υπό το ζυγό της λιτότητας, να ανακάμψει δημιουργώντας έναν ικανοποιητικό αριθμό νέων θέσεων εργασίας. Η κυβέρνηση αδυνατεί να επιλύσει τη θεμελιώδη αντίφαση που τη διέπει: ενώ οφείλει την ύπαρξή της στην υποταγή της στο Μνημόνιο, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα τη στήριξη της τρόικας και των μεγάλων συμφερόντων, εντούτοις, όσο πιο πολύ εφαρμόζει το Μνημόνιο, τόσο περισσότερο χάνει κοινωνικό έδαφος.

Το πολιτικό παιχνίδι δεν μπορεί να καταπραΰνει την κοινωνική δυσπραγία. Η κοινοβουλευτική ίντριγκα δεν λέει απολύτως τίποτα στους πολίτες που αντιμετωπίζουν καθημερινά δραματικές καταστάσεις. Το αλισβερίσι για τους 180 ποσώς αφορά το ενάμισι εκατομμύριο ανέργων.

Ευρισκόμενη σε πλήρη αναντιστοιχία με τις διαθέσεις της κοινωνίας και μην μπορώντας να ανοίξει οποιαδήποτε πραγματικά θετική προοπτική  για την οικονομία, η κυβέρνηση είναι κλινικά νεκρή που κάποια στιγμή θα αναγγελθεί και επίσημα ο θάνατός της. Η ψήφος εμπιστοσύνης μοιάζει με ένεση αδρεναλίνης σε ένα σώμα το οποίο έχει ήδη αρχίσει να περνάει στη φάση της νεκρικής ακαμψίας.

πηγή: http://left.gr/news/enesi-adrenalinis-se-mia-klinika-nekri-kyvernisi#sthash.JMPkYmHP.dpuf

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου