Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Οι μέρες της δικτατορίας τους είναι μετρημένες


Αγαπητέ Πιτσιρίκο, αυτό που συνέβη σήμερα ήταν το δώρο του Άι Βασίλη σε όσους ήμασταν αντιδραστικοί όλη τη χρονιά. Οι μέρες της Δικτατορίας τους είναι μετρημένες. Ξέρω τις αμφιβολίες όλων εάν βγει ο Σύριζα, αλλά δεν με νοιάζει. Δε με τρομάζει αν πτωχεύσουμε. Ούτε αν γυρίσουμε σε δραχμή και δεν έχουμε γάλατα στα ράφια. Φοβάμαι, αλλά χέστηκα. Αρκεί να φύγουν. Με τρομάζει μόνο αν κάνει πίσω…

Ας πάει ως το τέλος, και ας φάμε τα μούτρα μας. Αλλά να έχουμε το κεφάλι ψηλά. Να δούμε και τι θα είχε γίνει αν!

Μου έκανε εντύπωση, έχω φίλες εκεί στα 30φεύγα, 2 χρόνια άνεργες και παραπάνω, και φοβόντουσαν την πτώχευση. Μου έκανε εντύπωση, αλήθεια στο λέω. Σκέφτηκα μήπως είμαι ακραία, μήπως σκέφτομαι λάθος.

Αλλά έτσι ήμουν πάντα γενικά, δεν μπορώ να κάτσω σε δουλειές, σχέσεις, φιλίες που πάνε και δεν πάνε.

Τα θέλω ή όλα ή τίποτα. Θέλω υγεία παντού. Έτσι σκέφτομαι και πολιτικά μάλλον, τι να πω;


Να βγει η Αριστερά, να φύγουν οι δουλέμποροι του ΔΝΤ και μετά ας μαλώσουμε μόνοι μας, για τις επί μέρους λεπτομέρειες.

Εντός ή εκτός ΕΕ; Ευρώ ή δραχμή; Ναι, ξέρω δεν είναι λεπτομέρειες θα μου πείτε. Ε λοιπόν, αν δε φύγουν πρώτα οι δουλέμποροι των εθνών, είναι!!!

Δεν έχει λόγο να μαλώνει η αριστερά για το ποιος είναι πιο αριστερός, προτού φύγουν. Μου φαίνεται ηλίθιο και άσκοπο.

Γιατί, όσο εμείς μαλώνουμε, αυτοί τρίβουν τα χέρια τους. Ενώνονται. Και μας πατάνε. Κι άμα είναι πολλοί, πονάει χειρότερα.

Λατρεύω να βλέπω τα απογοητευμένα ξινά μούτρα του Σαμαρά στην τηλεόραση.


Το όνειρό του να γίνει Πρωθυπουργός επέτυχε. Αφού δοκίμασε, είδε ότι πρέπει να αλλάξει επαγγελματικό προσανατολισμό, και του ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο του μελλοντικό εγχείρημα. Αλλά μακριά από μας.

Είχαμε δύο δώρα αυτή τη χρονιά: Τη νίκη του Νίκου Ρωμανού και τώρα αυτή τη μικρή πρώτη νίκη να μην εκλεγεί Πρόεδρος της Δικτατορίας.

Νιώθω μία ευφορία μετά από καιρό για τα τεκταινόμενα, μία ελπίδα που πιστεύω θα κρατήσει.

Φιλικά

Κωνσταντίνα

ΥΓ1: Όση ώρα έβλεπα την ψηφοφορία στην τηλεόραση μου είχε κολλήσει ένα τραγουδάκι που λέγαμε στο νηπιαγωγείο:
Δέκα μικρά αραπάκια σε μια γειτονιά
Χάθηκε το ένα πάει και μείνανε εννιά.
Εννιά μικρά αραπάκια παίζανε κρυφτό 
Κρύφτηκε το ένα πάει και μείνανε οχτώ…

ΥΓ2: Έτσι και με πει κάνας άκυρος ρατσίστρια, να του πω ότι κοίμισα στο σπίτι μου Νιγηριανή που γνώρισα την ίδια μέρα, όταν έμενα στη Γαλλία. Την είχε κλειδώσει έξω από το σπίτι ο φίλος της. Το τραγουδάκι είναι για άλλο λόγο.

(Αγαπητή Κωνσταντίνα, ούτως ή άλλως, το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και η Ελλάδα είναι από το 2010 παγιδευμένη σε μια πορεία που είναι χωρίς διέξοδο. Τι ακριβώς φοβούνται κάποιοι Έλληνες, εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω. Με το χρέος Ισπανίας, Ιταλίας, Πορτογαλίας και Ελλάδας να έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία δέκα χρόνια, με την Γαλλία να έχει τεράστια προβλήματα και με την Γερμανία να νιώθει πως έρχεται η σειρά της, δεν βλέπω και πολύ αισιόδοξο το παρόν και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ιστορία μάλλον θα δικαιώσει πανηγυρικά όλους όσοι έλεγαν πως η Ελλάδα έπρεπε να βγει από το ευρώ το 2010. Σήμερα, σχεδόν πέντε χρόνια μετά, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για την χώρα μας, και φως δεν φαίνεται από πουθενά, ενώ έχουμε χάσει και όλα αυτά τα χρόνια. Διάφοροι σαχλαμάρες που έλεγαν αρλούμπες περί του τουρισμού -που είναι τάχα μου η βαριά βιομηχανία της χώρας- έφαγαν μια χοντρή σφαλιάρα με τα λουκέτα των ρωσικών ταξιδιωτικών πρακτορείων το περασμένο καλοκαίρι, και θα φάνε μια ακόμα πιο χοντρή τώρα που η Ρωσία έχει προβλήματα. Εμείς θα έχουμε ευρώ και θα έχουμε ανταγωνιστικό τουρισμό. Πώς; Κωνσταντίνα, ούτε εγώ φοβάμαι. Είναι και κουραστικός ο φόβος. Η δική μου ζωή δεν άλλαξε με την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ· η ζωή μου, όπως και των περισσότερων Ελλήνων, άλλαξε με την χρεοκοπία της χώρας μέσα στο ευρώ. Οι φίλες σου που φοβούνται την πτώχευση δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει; Φοβούνται ακόμα την χρεοκοπία; Σιγά μη σε πούνε ρατσίστρια για τα «αραπάκια». Τότε, θα πρέπει να πουν ρατσιστές τον Καββαδία με τους «αραπάδες» και τον Ζαμπέτα με τον «Αράπη». Κωνσταντίνα, περίμενε λίγο πριν ενθουσιαστείς. Δεν ζεις σε μια ελεύθερη χώρα, ζεις σε μια αποικία χρέους. Να είσαι καλά.)

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου