Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Η «ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΣ»

του Ματθαίου Φιλιππάκη

Στα μέσα της 4ης προς 3ης χιλιετηρίδας  π.χ.  είχε ήδη ολοκληρωθεί η συγκρότηση του Δουλοκτητικού Κράτους  της Αρχαίας Αιγύπτου. Το Δουλοκτητικό Κράτος ήταν η πρώτη μορφή  οργάνωσης της  κοινωνικής οικονομίας  η οποία παρείχε πρωτογενές πλεόνασμα σε μαζική κλίμακα ,δηλαδή περίσσευμα  που επενδύονταν  σε  δευτερογενείς ανάγκες της κοινωνίας.  Από τη συγκρότηση όμως των  δουλοκτητικών  κρατών  έως και σήμερα το πρωτογενές πλεόνασμα   κυρίως χρησιμοποιούνταν  δευτερογενώς για την διασφάλιση και ανακύκλωση της  εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους .  

Η συγκεντρωμένη ισχύς  στους λίγους   ήταν τέτοια που  οι  λαοί  υπέπεσαν σε κατάσταση πλήρους δουλείας και εξαθλίωσης και έχασαν  έκτοτε την αρχέγονη φυσική ελευθερία τους.  Στην Αρχαία Αίγυπτο με τη διαδικασία αυτή  (σε γενικές γραμμές όμοια σε όλες τις  περιοχές του κόσμου) συγκροτήθηκε το ισχυρό δουλοκτητικό κράτος των Φαραώ  που η μέθη της φιλοδοξίας , του πλούτου , της θεοποίησης και της  αθανασίας τους οδήγησε να κτίσουν πυραμίδες.  

Οι πυραμίδες  ως γεωμετρικό σχήμα αποτυπώνουν πλήρως την από τότε συσταθείσα κοινωνική δομή   , όπου η φαρδιά – πλατιά βάση συμβολίζει την τεράστια πλειοψηφία των εξαθλιωμένων δούλων , και σταδιακά προς τα πάνω  αναπτύσσονται  με φορά απομείωσης  45 μοιρών τα άλλα υπόδουλα κοινωνικά στρώματα  που πατούν  την εργατιά  και στηρίζουν την αυτοκρατορία  . Στη κορυφή της πυραμίδας  ευρίσκεται ο ζωντανός φαραώ και μέσα ο αποθαμένος.  Όλα δούλευαν για ένα κοινωνικά απόμακρο και κούφιο «Φαραώ»  και  καθίσταται αυτό ευκόλως εννοούμενο  στους αναγνώστες  από τη σημερινή κατάσταση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. 


 Για να κτιστούν οι πυραμίδες  χρειάζονταν χιλιάδες δούλοι  σε σειρές εκατοντάδων  που τραβούσαν βράχους  στην ανηφόρα.  Το συντονισμένο βήμα των δούλων ήταν κρίσιμης σημασίας , διότι αν ένας  έχανε ένα κλικ του δρασκελισμού  σήμαινε ότι έσπαζε  ένα γρανάζι της αλυσίδας  . Το βάρος έπεφτε  στον προηγούμενο και στον επόμενο  τους οποίους αποσυντόνιζε  και ούτω καθεξής έως ότου  το σύστημα πάθαινε παλινδρόμηση και εν συνεχεία κατάρρευση.  Γι΄ αυτό το ρόλο του συντονισμού τον είχαν οι τυμπανιστές  που ρύθμιζαν το πνεύμα μέσω της ακοής και οι ραβδούχοι που ρύθμιζαν το σώμα δια μέσου της αφής.  Λόγος – ράβδος- δούλος  ευρίσκονταν σε απόλυτη αρμονία.  Εδώ όμως έγινε και το λάθος . 

Οι δεξιοί σύμβουλοι του Φαραώ τον έπεισαν  να αντικαταστήσει τους   έμπειρους και πιο ακριβοπληρωμένους ραβδούχους  με   άπειρους χαμηλόμισθους  για να δημιουργηθεί πρωτογενές πλεόνασμα και να  χρηματοδοτηθεί η περεταίρω ανάπτυξη των πυραμίδων. Οι άπειροι  όμως ραβδούχοι  δεν ήξεραν να σκοπεύον σωστά πάνω στην ανθρώπινη αλυσίδα και κτυπούσαν  τον ίδιο δούλο δυό   φορές.  Αυτή η περιττή αδικία ήταν η αφορμή για την  πρώτη στην ιστορία εξέγερση των δούλων  και  της δημιουργίας  του θεσμού του συνδικαλιστικού  ρεφορμισμού  (μεταρρυθμιστές). 

Οι μεταρρυθμιστές αυτοί  πρότειναν γενική απεργία , ορισμό επιτροπής αντιπροσώπων και νέα διαπραγμάτευση με το φαραώ. Πράγματι  τα έργα σταμάτησαν και ο Φαραώ  αναγκάστηκε να δεχτεί την αντιπροσωπεία , η οποία του έδωσε γραπτώς  τα αιτήματα    και δη τα εξής δύο.  α) Να καταργηθεί ο θεσμός  των  αυτοκρατορικών ραβδούχων  και να παρασχεθεί το δικαίωμα σε κάθε δούλο  εναλλακτικά και εφάπαξ (τόσο  έβγαινε) να γίνεται κι΄ αυτός  ραβδιστής  ,ως ελάχιστη ηθική αμοιβή, για αυτοϊκανοποίηση και ανακούφιση.   β) Να αυξηθεί  η περιεκτικότητα  του ύδατος και της τσουκνίδας  στο μέλανα ζωμό  για περισσότερα συσσίτια. Ο Φαραώ  εμβρόντητος από την αναίδεια  των συνδικαλιστών  άστραψε και βρόντηξε αλλά τον σταμάτησαν οι έμπειροι  «αριστεροί» συμβούλοι  του  ,  που  είδαν  στη μεταρρύθμιση  τον «καθησυχασμό των όνων», την αύξηση της παραγωγικότητας ,αλλά κυρίως την διάσωση του φαραωνικού συστήματος.  

Πράγματι με την πρώτη μεταρρύθμιση  συνέβη  το απίστευτο  στην επιτάχυνση της αλυσίδας παραγωγής , αφού ο κάθε κατ΄ εναλλαγή  δούλος – ραβδιστής   έδινε περισσότερες βουρδουλιές  για να ισοφαρίζει …κατά το δυνατόν  με αυτές που ήδη είχε φάει , ενόσω και με τη δεύτερη μεταρρύθμιση αυξήθηκε ο τυμπανισμός του στομάχου και δεν χρειάστηκαν παραπάνω τυμπανιστές. Οι πυραμίδες γινόντουσαν όλο και πιο ψηλές , το σύστημα σώθηκε  και διαιωνίσθηκε  μέχρι σήμερα. 

Σήμερα  με τα μνημόνια το πράγμα  πάλι στο προεκλογικό λόγο έχει κολλήσει  στη νέα διαπραγμάτευση και στην επαναδιαπραγμάτευση   με την  Ε.Ε.  , το  ΔΝΤ  ,  τις αγορές  (διάβαζε τους Φαραώ ) . Αυτό το  ενδεχόμενο  οι  σημερινοί «αριστεροί» μεταρρυθμιστές το πασάρουν  ως  ελπίδα σωτηρίας   στη νέα κυβέρνηση  . 

Όμως  η  δολοφονημένη το 1919 , (από την «αριστερή»  κυβέρνηση των  Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών –μεταρρυθμιστών) , κόκκινη Ρόζα Λούξεμπουρκ  είχε από τότε  απαντήσει καθαρά σε αυτές τις ψευδαισθήσεις ως εξής:  « Στα πλαίσια της Αστικής Δημοκρατίας   η Αριστερά δικαιούται να έρχεται μόνο ως Εργατική Αντιπολίτευση.  Ως Εργατική Κυβέρνηση  δικαιούται να αναδειχθεί μόνο πάνω στα συντρίμμια του Αστισμού».  

Η προοπτική είναι η  Εξέγερση  και όχι η Διαπραγμάτευση .  Αυτά όμως δεν μπορείς να τα επιβάλεις  στο  τυφλωμένο από προκαταλήψεις «κομμουνιστοφάγο»   λαό  την ώρα που ενώ του παίρνουν οι αστοί  το σπίτι  ,  φοβάται μην του φάμε  εμείς την αίγα  .  Οι ψευδαισθήσεις  και  τα αδιέξοδα  μας πάνε χέρι –χέρι . 

Τελικά την έξοδο για όλους μας  τη δίνει πάντα ο ποιητής.  «Μια καινούργια  μέρα ξημερώνει και της αυγής το άστρο σβήνει / ας γυμνωθούνε τα σπαθιά κι΄ ας γένει ότ΄ είν΄ να  γίνει».

Φιλιππάκης  Ματθαίος.
     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου