Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Η Συνταγματική «Μεταρρύθμιση»

του Ματθαίου Φιλιππάκη

Στους τελευταίους δύο αιώνες  στα πλαίσια της  λειτουργίας του ανεπτυγμένου καπιταλισμού , οι κύριες μορφές διακυβέρνησης  του απλού λαού από την ολιγαρχία του χρήματος  ήσαν οι εξής  δύο : 
α) Η ανοικτή φασιστική  πολιτική επιβολή (απολυταρχισμός , μοναρχία , στρατιωτική δικτατορία κ.τ.λ.) και 
β) η Αστική Δημοκρατία . 

Για την πρώτη δεν χρειάζονται πολλά λόγια   και ο καθένας τη δέχεται   ή  την απορρίπτει ανάλογα με τα συμφέροντα που έχει και την κουλτούρα που κουβαλά στο κεφάλι του.  

 Για τη δεύτερη  περίπτωση όμως αυτή της Αστικής Δημοκρατίας  δεν χωρεί αποδοχή ή απόρριψη χωρίς την περεταίρω  ιστορική και επιστημονική ερμηνεία του όρου. Και τούτο διότι ο ίδιος ό όρος σπέρνει την σύγχυση  ως  διφορούμενος  καθόσον επεξηγούμενος προσδιορίζει: την εξουσία της ολιγαρχίας του χρήματος που επιβάλλεται με την δημοκρατική διαδικασία μέσα στον ίδιο το λαό , τον οποίο και εν τέλει καθιστά κοινωνό και συνένοχο  της  όποιας κατάστασής του . 

 Για την επίτευξη αυτού του σκοπού  έχει καθιερωθεί  το αστικό πολιτικό παίγνιο της  εκλογικής διαδικασίας   για  την ανάδειξη αντιπροσωπευτικών σωμάτων  (κοινοβούλια,  συμβούλια κ.τ.λ.).  Στους  ψηφοφόρους έχουν εκχωρηθεί ορισμένα δευτερεύοντα ατομικά οικονομικά  και πολιτικά δικαιώματα  ως αποτέλεσμα  των κοινωνικών αγώνων ,  αλλά και των αναγκών εύρυθμης λειτουργίας του ίδιου του καπιταλισμού  ως κοινωνικού συστήματος. Το σύνολο αυτών των δικαιωμάτων ορίζεται ,  θεμελιώνεται  και προστατεύεται από το Δημοκρατικό Σύνταγμα  που εκχωρούν τα καθεστώτα αυτά της ολιγαρχίας του χρήματος στο λαό τους  ανά έθνος ή με δ/θνείς συμβάσεις.  

Τα αστικά αυτά δημοκρατικά συντάγματα  (η χώρα μας ακόμη έχει ένα από τα πιο προοδευτικά)  ως δημοκρατικοί πολίτες  τα θεωρούμε δική μας ιστορική κατάκτηση  που προήλθε από την  αναγκαστική υποχώρηση της ολιγαρχίας  για να αποφύγει την ανατροπή της  . 


 Πολλές φορές βρισκόμαστε στην ανάγκη να τα υπερασπιζόμαστε ακόμη και με τα όπλα . Δεν  τα αποδεχόμαστε όμως  ως τελική  μορφή διακυβέρνησης  για τον απλούστατο  λόγο ότι αυτά δεν  καταργούν  τις ταξικές διαφορές  , παρά μόνο τις ρυθμίζουν προς το ανεκτικότερο  και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι δεν  περιορίζουν ούτε στο ελάχιστο τη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγους  , αντιθέτως την υπερσυσωρεύουν και την  νομιμοποιούν πλήρως στα μάτια του λαού .  Αυτό  όμως παράγει και αναπαράγει συνεχώς μίαν αντίφαση όπου η υπερδύναμη του χρήματος καταργεί τη δημοκρατία , φέρνει τη φτώχεια , προκαλεί την εξέγερση των καταραμένων και την αμφισβήτηση εν τέλει  αυτού του τύπου  της  δημοκρατίας  (δες π.χ. μεταπολίτευση στην Ελλάδα) .

Επειδή τώρα τυχαίνει οι καταραμένοι να έχουν και ψήφο  και προκειμένου αυτή να μην χρησιμοποιηθεί ποτέ ανατρεπτικά για το σύστημα , έχουν θεσπισθεί ασφαλιστικές δικλείδες  εξουδετέρωσης του ατυχήματος  όπως π.χ.

 α) το καθολικό δικαίωμα ψήφου ,  όπου δηλαδή ο κάθε παράωρος έχει  το ίδιο βάρος με το γνωστικό.  Αυτό  θεωρητικά είναι από τις  βασικότερες  δημοκρατικές κατακτήσεις διότι  διαρκώς ελλοχεύει  το χάος που είναι  και  η γνωστή αναζωογονητική συμπαντική διαδικασία δημιουργίας του κόσμου. 
Πλην όμως στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας απλά η ψήφος του ενός  , εξουδετερώνει την άλλη και στο σύνολο το φτωχό λαό  αφήνοντας στο απυρόβλητο τους ολιγάρχες.  

 β) Δεν ψηφίζουμε κάθε μέρα   , αλλά μόνο κάθε τετραετία  βασικά , άντε και λίγο ποιο συχνά στις  δίσεκτες  περιόδους .  Η πρόβλεψη αυτή είναι επίσης βασική  διότι ενδιαμέσως υπάρχει πολύς χρόνος  στην ολιγαρχία να χειραγωγεί με μανούβρες τη φτωχολογιά  και να βγαίνει στη κάλπη αυτό που θέλουν  στα γκάλοπ , δηλαδή στη πλειοψηφία τους να εκλέγονται  κόμματα και να σχηματίζονται κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας.  

γ) Επειδή υπάρχει κίνδυνος οι καταραμένοι  να ψηφίζουν  το ίδιο συνεχώς κόμμα  βρέξει , λιάσει  και να  προδοθεί το δημοκρατικό σύστημα ως σύστημα συμφερόντων  (δες π.χ. τι έγινε με το Πασόκ) , γι΄ αυτό οι ολιγάρχες του χρήματος έχουν  καθιερώσει την εναλλαγή  (όχι αλλαγή) με το περιοδικό σύστημα του δικομματισμού   ( Κεντροδεξιά- Κεντροαριστερά)  για να παίζει ο λαός με το κορώνα ή γράμματα του ίδιου νομίσματος.  

δ) Έχουν  στήσει παγίδες  όπως  π.χ. Βασιλευόμενη Δημοκρατία  (βασιλιάς ρυθμιστής πολιτεύματος) , Προεδρευόμενη Δημοκρατία  ( πρόεδρος εγγυητής  του πολιτεύματος ) , έμμεσες εκπροσωπήσεις κοινοβούλια , γερουσίες , δηλαδή εξουσίες απόμακρες από το λαό  επιρρεπείς  σε αποστασίες και εξαγορές. Ενίοτε  όμως ακόμη και όλα αυτά δεν τους πάνε καλά  , δεν μπορούν να σταθεροποιήσουν κυβερνήσεις και να περάσουν αντιλαϊκά μέτρα .Τότε μιλάνε για  κρίση των θεσμών και  προπαγανδίζουν την ανάγκη για συνταγματική μεταρρύθμιση , ουσιαστικά εννοούν την κατάργηση του συντάγματος όπου δεν τους συμφέρει   .  Η νοήμων γενιά του 114 φώναζε στους δρόμους  τη δεκαετία του ΄60  το ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος  όπου έδινε το δικαίωμα στο λαό  να εξεγείρεται  και να καταλύει την εξουσία που το παραβιάζει ως εν προκειμένω.  

Στη σημερινή  γενιά του 11880(το μόνο που θυμάται)  για εξέγερση κουβέντα καμιά.  Αρμόζει μόνο  η συμπλήρωση του συντάγματος  να γίνει με την εξής προσθήκη .  Άρθρο Μόνο : εκλογές δεν προκηρύσσονται όταν η Δημοκρατία τις επιβάλλει , αλλά όταν  λάμουνται οι ψηφοφόροι  . Στις 25 Γενάρη θα  σηκωθούμε πάλι από τον καναπέ  για μια και μόνο Κυριακή , με  μια και μόνο ψήφο ,  για μια Ευρώπη του Ευρώ  , δηλαδή υπέρ του επιβήτορα δυνάστη μας.   Εδά σιμώνει η ώρα μας.

Ματθαίος  Φιλιππάκης.-

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου