Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

"Αρνούμαι να σκάψω με τα χέρια μου τον τάφο που θέλουν να με θάψουν"

του Μιχάλη Βασιλάκη

Τις τελευταίες μέρες, πολλοί με θυμήθηκαν. Κοίταζα τα joker που παίζω καμιά φορά, μην τυχόν κέρδισα και το έμαθαν πριν από μένα, και πήραν να με συγχαρούν. Ατύχησα. Για το μέλλον μου νοιάζονταν. Μην τυχόν και πάει τίποτα στραβά και από Δευτέρα με πάρει η κάτω βόλτα.
Βέβαια, τρία χρόνια άνεργος, κανένας τους δεν νοιάστηκε τι κάνω, δεν με στήριξε, δεν με ρώτησε πως περνώ, πως τα βγάζω πέρα.
Θέλουν να με νουθετήσουν, μην κάνω κανένα λάθος. Εχω εξοργιστεί, γιατί ΚΑΝΕΝΑΝ από αυτούς δεν αφορά τι θα κάνω. Αφορά πολύ λίγους, καλούς, ανιδιοτελείς και αποδεδειγμένα φίλους, που προς τιμήν τους, κανείς δεν το έκανε, κατανοώντας και σεβόμενοι προφανώς την όποια επιλογή μου.

Να προσθέσω εδώ, πως ένα 13% των ψηφοφόρων της ΝΔ ψηφίζουν ΟΧΙ και ένα αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ ΝΑΙ. Αυτό δείχνει πως υπάρχει αρκετός κόσμος που ξεφεύγει από κομματικές γραμμές και αυτό καλό είναι. Αρέσει δεν αρέσει στους τσοπάνηδες ή τα τσιράκια τους.

Από την άλλη, δεν ανέχομαι από κανέναν, να εκτοξεύει έστω και συγκεκαλυμμένες απειλές ή εκβιασμούς. 
Πολιτικά, πάντα σταθερός ήμουν, ποτέ δεν παζάρεψα, ποτέ δεν αντάλλαξα, πότε δεν ήμουν προστατευόμενος του συστήματος. Ανήκα και ανήκω στον φιλελεύθερο χώρο, χωρίς όμως τα κόμπλεξ και τον ελιτισμό κάποιων.
Η οικογένεια μου, ουδέποτε είχε προδότες, ούτε υποστηρικτές της χούντας, ούτε έχω ανάγκη να αποδείξω ότι έχω άλλα μυαλά, προσπαθώντας να εξαγνίσω αμαρτωλό παρελθόν.
Ούτε ευνοούμενος του συστήματος υπήρξα ποτέ, ούτε το επεδίωξα, για να μπορούν να μου φορτώνουν σφετερισμούς και ιδιοτέλεια.

Αρνούμαι την λογική όσων μου λένε να κοιτάξω το αύριο, αλλά δεν έχουν τον χρόνο να κουβεντιάσουν για το χθες. Επιδιώκουν την λήθη, γιατί φοβούνται μήπως από τη σύγκριση, χαθεί ο στόχος. Ομως είναι αναγκαίο. Αυτοί που μας έφεραν την κρίση, αυτοί που οδήγησαν το 1/3 του λαού στην φτώχεια, την ανεργία στο 26%, που έβαλαν λουκέτο σε 320.000 επιχειρήσεις, που υπέγραφαν μνημόνια χωρίς καν να τα διαβάζουν, που μετέτρεψαν ένα ιδιωτικό χρέος σε κρατικό, που μας έδεσαν χειροπόδαρα, δεν μπορούν να εγγυώνται μια καλύτερη συμφωνία.

Αυτοί που χρεοκόπησαν τα κόμματα τους και έχουν απλήρωτους μήνες τους υπάλληλους, δεν μπορούν να με πείσουν ότι μπορούν να σώσουν την χώρα.
Αν κάποιοι δοκιμάζουν κουστούμια, για να αρπάξουν καμιά καρέκλα πάλι και να βολευτούν, με αφήνει παγερά αδιάφορο. Είναι αυτοί που συμβιβάστηκαν και ανέχθηκαν την κατάντια της χώρας. Είναι αυτοί που είναι συνυπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση. Είναι αυτοί που δεν σκέφτηκαν το μέλλον των παιδιών τους και των παιδιών σας, αλλά το επικαλούνται με θράσος σήμερα. Δεν θα γίνω συνεργός τους.


Αυτοί που μιλούν για αξιοπρέπεια, σιωπούσαν όταν έκοβαν μισθούς και συντάξεις, όταν έκλειναν επιχειρήσεις, όταν οι πολίτες οδηγούνταν στην εξαθλίωση.
Και είναι τόσο ανόητοι, που δεν καταλαβαίνουν ότι την αξιοπρέπεια σου δεν την χάνεις εξ αιτίας της κατάστασης που βρίσκεσαι, αλλά με τον τρόπο που την αντιμετωπίζεις. Δεν μπορούν λοιπόν οι ραγιάδες να μας κουνούν το δάχτυλο και να εκφράζουν τις δήθεν ευαισθησίες τους.

Είναι και αυτοί που μιλάνε για την κατσίκα του γείτονα, που πολύ σωστά δεν πρέπει να ψοφήσει, αλλά καλό είναι και αυτός να τους δίνει λίγο γάλα όταν πεινάνε, αντί να τους "λυπάται" και να "συγκινείται".

Επί της ουσίας, είναι ευρέως αποδεκτό και επίσημα παραδεκτό, ότι τα μνημόνια απέτυχαν και βάθυναν την κρίση. Η χρεοκοπία έχει έρθει χρόνια τώρα. Πενιχρά αποτελέσματα σε σκληρές θυσίες. Μόνο που επιμένουν στην αποτυχημένη συνταγή, ενώ ζητούν να πληρώσουμε εμείς τις συνέπειες της αποτυχίας των μέτρων που επέβαλαν. Και είναι αποδεδειγμένο, ότι δεν θα καλυτερέψει η κατάσταση αν δεν αλλάξει η πολιτική. Χρειαζόμαστε μια ρεαλιστική συμφωνία, κούρεμα, επιμήκυνση αποπληρωμής. Κάθε άλλη λύση θα μας φέρει σε ακόμα χειρότερη κατάσταση.

Και φτάνω στο δια ταύτα. Πιστεύω ότι το μέλλον μας βρίσκεται μέσα στην Ευρώπη. Και το δημοψήφισμα, δεν το αμφισβητεί. ΝΑΙ ή ΟΧΙ λοιπον; 
Εχω ξανασχολιάσει ότι τα πράγματα θα είναι δύσκολα σε κάθε περίπτωση. 
Ομως δεν μπορώ να δεχτώ άκριτα κάθε νέο μέτρο. Δεν μπορώ, δεν αντέχω να σηκώσω νέα βάρη. 
Δεν με νοιάζει πια, τι θα γίνει. Θέλω απλά να τελειώσει αυτό το μαρτύριο που κρατά πέντε χρόνια.
Στο ερώτημα εγώ απαντώ, ΟΧΙ. Αρνούμαι να συναινέσω. Αρνούμαι να βάλω μόνος μου το κεφάλι στην θηλιά.
Αρνούμαι να σκάψω με τα χέρια μου τον τάφο που θέλουν να με θάψουν.

Και ελπίζω πως από την Δευτέρα, οι χούλιγκαν της δεξιάς και οι αρτηριοσκληρωτικοί της αριστεράς, να προβληματιστούν για το πως κατάφεραν ένα δημοψήφισμα, μια στιγμή δημοκρατίας, να διχάσει τόσο την κοινωνία.
Οσο για τους φίλους μου που έχουμε διαφορετική άποψη, ελπίζω να συνεχίσουν να με αγαπούν, όπως τους αγαπώ και εγώ με τα δικά τους ελαττώματα... 


(Επεξήγηση σκίτσου: Αυτοί που φωνάζουν πως μένουν Ευρώπη, ξέχασαν να κλείσουν την πόρτα "φεύγοντας" σε "καταληψίες" όπως το ΔΝΤ...)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου